Gelukkig nieuwjaar! En… dit jaar eindelijk eens een kindje zeker?

“Gelukkig nieuwjaar! En… dit jaar eindelijk eens een kindje zeker?”

Haha. Ja. Hopelijk.

Glimlachen en verder.

Het is zo’n zin die waarschijnlijk alleen maar met goede bedoelingen wordt uitgesproken.

Alleen wist niemand hoeveel zwangerschapstesten er op dat moment al in onze vuilbak waren beland.

Om uit te leggen waarom zo’n simpele nieuwjaarswens op een bepaald moment zoveel meer werd dan dat, moet ik een paar jaar terug.

We waren er klaar voor

Op 26 mei 2018 trouwden Gillian en ik.

Rond 2020 waren we klaar voor een kindje.

We hadden allebei vast werk, een eigen huis, we waren getrouwd. Voor ons voelde een kindje als een heel logische volgende stap.

Dus liet ik de pil.

En binnen de vier maanden was ik zwanger.

Vier maanden.

We hadden zelfs geen tijd gehad om ons zorgen te maken over of het wel zou lukken.

En dan dat geluk.

Echt een geluk dat ik moeilijk kan beschrijven.

Wij zouden een kindje krijgen.

Onze beide ouders werden op de hoogte gebracht en ook daar was natuurlijk ongelooflijk veel blijdschap.

De eerste echo was super.

Alles zag er piekfijn uit.

En we hoorden een hartje.

We werden overstelpt met informatie over alles wat er de komende weken zou gebeuren.

En wij?

Wij waren er zo klaar voor.

De drie-maandenecho

Op maandag stond mijn drie-maandenecho gepland.

De belangrijke.

We zouden het hebben over de NIPT-test, over het geslacht en over alles wat daarna zou komen.

Alleen zover zijn we niet geraakt.

In de nacht van zaterdag op zondag verloor ik ons kindje.

Ik vind het nog altijd moeilijk om te beschrijven wat je op zo’n moment doormaakt.

Maandag had ik natuurlijk nog steeds die afspraak bij de gynaecoloog.

Dus ging ik.

“Voor de drie-maandenecho, mevrouw?”

Normaal wel.

Maar ik ben het dit weekend verloren.

“Bent u zeker, mevrouw? We zullen een echo nemen en goed kijken.”

Natuurlijk was ik zeker.

Ik had het toch gezien.

Het beeld op de echo was snel duidelijk.

Toen werd alles praktisch

Hoe praktisch de gynaecologe daarna werd, zal ik nooit vergeten.

“Een curettage is niet nodig. Uw lichaam is enorm aan het werk om zichzelf te reinigen.”

Dat voelde ik.

Want ik had echt, écht pijn.

“Niet wanhopen, mevrouw. Dit is zeer normaal.”

Op de grens van drie maanden sprak men nog over een spontane abortus.

En toen kwam de zin waaraan ik me vooral heb vastgehouden:

“Binnen enkele maanden zit u hier waarschijnlijk opnieuw zwanger.”

Oké.

Dat klonk ergens ook logisch.

Ik was binnen de vier maanden zwanger geworden.

Mijn lichaam kon zwanger worden.

Dus waarom zou het een tweede keer niet lukken?

En door

Ik herinner me weinig van hoe Gillian en ik die dag naar huis zijn gegaan.

Ook van die periode en hoe we alles verwerkt hebben, herinner ik me eigenlijk weinig.

Wat ik wel nog heel goed weet, is dat ik thuis was.

Ik had net een kindje verloren.

Mijn lichaam was zichzelf, zoals de gynaecologe het had genoemd, aan het reinigen.

Ik had pijn.

Veel pijn.

En dinsdag stond er een controlearts aan mijn deur.

“U kunt morgen weer gaan werken, mevrouw.”

Oké.

En door.

De wereld stond voor ons even stil.

Maar blijkbaar niet lang genoeg om woensdag niet opnieuw te moeten gaan werken.

Dus ging ik weer verder.

Het was de eerste keer toch ook zo snel gegaan?

We hadden goede hoop.

Want het was zo snel gegaan.

Vier maanden.

En de gynaecologe had zelf gezegd dat ik waarschijnlijk binnen enkele maanden opnieuw zwanger zou zijn.

Dus probeerden we opnieuw.

Een maand.

Niets.

Nog een maand.

Niets.

Maand na maand.

Maandstonden na maandstonden.

En iedere keer begon datzelfde opnieuw.

Wanneer moet ik mijn regels krijgen?

Voel ik iets?

Ben ik overtijd?

Zou het?

Testen.

Wachten.

Kijken.

Niets.

Ik denk dat ik in de jaren die volgden wel dertig zwangerschapstesten heb gedaan.

En als je heel graag twee streepjes wilt zien, kun je héél lang naar één streepje kijken.

Nog eens kijken.

Tegen het licht houden.

Toch nog even wachten.

Misschien toch?

Nee.

Niets.

Helemaal niets.

Je moet het loslaten

En dan begin je natuurlijk te twijfelen.

Is dit nog normaal?

De eerste keer was ik binnen vier maanden zwanger.

Waarom kwam het nu niet meer?

Maar ook daar vond ik een uitleg voor.

Ik sukkel met stress.

Met angsten.

Dat zal het wel zijn.

En dan hoor je natuurlijk ook de dingen die zoveel mensen zeggen wanneer zwanger worden niet lukt.

“Je moet het loslaten.”

“Je denkt er te veel over na.”

“Je bent er te veel mee bezig.”

Oké.

Loslaten dan.

Alleen: hoe doe je dat?

Hoe denk je niet aan iets wat je zo graag wilt?

Hoe laat je het los wanneer je lichaam je iedere maand opnieuw vertelt dat het wéér niet gelukt is?

En hoe denk je er niet aan wanneer anderen je er, zonder het slecht te bedoelen, ook regelmatig aan herinneren?

“Dit jaar eindelijk eens een kindje zeker?”

En zo komen we terug bij Nieuwjaar.

Veel geluk.

Een goede gezondheid.

En dan:

“Allee, dit jaar zal het wel eens voor jullie zijn zeker?”

Of:

“En, wanneer beginnen jullie eens aan kindjes?”

Haha.

Ja.

Hopelijk.

Glimlachen en verder.

Want wat moet je antwoorden?

Wel, eigenlijk proberen we al jaren een kindje te krijgen en heb ik ondertussen al tientallen negatieve zwangerschapstesten in de vuilbak gegooid.

Natuurlijk niet.

Dus glimlach je.

En zeg je:

“Hopelijk.”

Ik neem het niemand kwalijk dat die vragen gesteld werden.

Mensen bedoelen dat meestal goed.

En heel veel mensen wisten ook helemaal niet wat er bij ons speelde.

Maar dat is net waarom ik dit wil neerschrijven.

Omdat een vraag voor jou heel onschuldig kan zijn, terwijl je geen idee hebt wat er aan de andere kant van die vraag zit.

Wanneer beginnen jullie aan kinderen?

Willen jullie geen kinderen?

Dit jaar zal het toch wel eens zover zijn?

Voor jou een gewone vraag.

Voor iemand anders iets waar die diezelfde ochtend nog om gehuild heeft.

Wanneer is het geen pech meer?

De maanden werden jaren.

En er kwam niets.

Geen tweede positieve test.

Geen nieuwe echo.

Geen hartje.

Niets.

En op een bepaald moment kon ik mezelf niet meer blijven vertellen dat ik gewoon te veel stress had.

Dat ik er te veel mee bezig was.

Dat ik het gewoon moest loslaten.

Want hoeveel jaar moet je iets proberen los te laten voor je jezelf mag afvragen:

Is er eigenlijk iets aan de hand?

En dus besloot ik opnieuw naar een gynaecoloog te gaan.

Deze keer niet met de vraag waarom mijn maandstonden zoveel pijn deden.

Maar met een heel andere vraag.

Waarom word ik niet meer zwanger?

Op dat moment dacht ik nog dat we vooral een antwoord op die ene vraag nodig hadden.

Ik had geen idee dat die vraag ons uiteindelijk terug zou brengen naar iets wat jaren geleden al eens was uitgesproken.

Dat ene woord.

Endometriose.

Maar dat is voor later.