De pijn was echt.

DE PIJN WAS ECHT.

De eerste IUI-poging was mislukt.

“Mevrouw Baetens, spijtig nieuws. Het is niet gelukt. Bij uw volgende menstruatie belt u opnieuw.”

Dus dat deden we.

Opnieuw bellen.
Opnieuw bloedafnames.
Opnieuw follikelmetingen.
Opnieuw hopen.

Want alles was nagekeken.
Alles was in orde.
We hadden gewoon pech.

Toch?

OPNIEUW IEMAND ANDERS

Even wat context over zo'n fertiliteitstraject.

Omdat alles volledig volgens je cyclus verloopt, kun je niet weken of maanden op voorhand je afspraken vastleggen bij één bepaalde gynaecoloog.

Je lichaam bepaalt wanneer je moet gaan.

Moet je dinsdag binnen? Dan kom je terecht bij de fertiliteitsarts die dinsdag aanwezig is.

Moet je donderdag terug? Dan kan daar plots iemand anders zitten.

En gezien mijn voorgeschiedenis vond ik dat zelf heel vervelend.

Alweer iemand anders.

De ene wat vriendelijker dan de andere.

De ene wat zachter, wat meer begripvol.

Bij de ene voelde ik me vrijwel meteen op mijn gemak.

Bij de andere helemaal niet.

En iedere keer lig jij daar opnieuw.

Opnieuw een onderzoek.
Opnieuw iemand anders die naar hetzelfde lichaam kijkt.

Maar zo werkte het nu eenmaal.

Dus gingen we verder.

POGING DRIE

Bij poging drie kwam ik opnieuw bij iemand anders terecht.

Een zeer vriendelijke vrouw.

Oef.

Ik was er voor mijn follikelmeting. Een inwendige echo waarbij gekeken wordt hoe ver je follikel staat, zodat ze samen met je bloedresultaten kunnen bepalen wanneer de inseminatie kan plaatsvinden.

Opnieuw diezelfde inwendige echo dus.

Ondertussen niets nieuws meer.

Het zag er goed uit.

Als mijn bloedtest ook goed was, zou ik die namiddag gebeld worden met de dag waarop ik terug moest komen voor de inseminatie.

Waarschijnlijk al de dag nadien.

Alles verliep eigenlijk zoals anders.

Tot ze tijdens het onderzoek plots vroeg:

“Heb jij vaak pijn tijdens je maandstonden?”

En zonder er zelfs maar over na te denken:

“ENORM.”

“Dat geloof ik”, zei ze.

“Ik zie hier op het eerste zicht al endometriose zitten.”

...

Endometriose.

Daar was het.

Dat woord dat jaren geleden al eens gevallen was.

Dezelfde inwendige echo die ondertussen al zoveel keer was gebeurd.

Zoveel gynaecologen die gekeken hadden.
Zoveel onderzoeken waarbij er niets te zien was.

En deze vrouw zei bijna terloops:

“Ik zie hier endometriose.”

Ze stelde me meteen gerust.

Geen zorgen.

Alles was nagekeken en dit hoefde zeker geen obstakel te zijn voor ons fertiliteitstraject.

Maar ze vond wel dat het eens uitgebreider in kaart gebracht moest worden.

“Als je graag eens een uitgebreide endometriose-echo krijgt, kunnen we het beter bekijken. Dat lijkt me toch zeker eens nodig.”

En toen:

“Ik ben namelijk ook endometriose-arts.”

Oké.

Een beetje verward maakte ik een afspraak.

Twee weken later mocht ik terugkomen.

Toeval bestaat niet zeker?

TE VROEG. EN DAN TE LAAT.

Ondertussen liep poging drie natuurlijk gewoon verder.

Of dat was toch de bedoeling.

Die namiddag werd ik gebeld.

Alleen niet met het nieuws waarop we gehoopt hadden.

Mijn eisprong was al voorbij.

Het was te laat.

Twee dagen eerder had een andere arts me nog naar huis gestuurd.

“Wat komt u hier al doen? Het is veel te vroeg.”

En nu was het te laat.

Dat was het dan.

Opnieuw teleurstelling.

Geen inseminatie.
Geen kans deze maand.

Volgende.

TWEE WEKEN LATER

Twee weken later gingen Gillian en ik samen naar de afspraak voor die uitgebreide endometriose-echo.

En daar mag ik trouwens echt mijn handen voor dichtknijpen.

Gillian was er altijd bij.

En als ik altijd zeg, bedoel ik ook altijd.

Zelfs voor de meest onnozele bloedafname gingen we samen.

Geen “stuur maar iets als je buiten bent.”

Hij was er.

Iedere keer opnieuw.

En daar ben ik hem enorm dankbaar voor.

We kwamen binnen en de gynaecologe begon met een hele reeks vragen.

Vragen over pijn.
Over mijn menstruaties.
Over klachten die ik had.

En bijna iedere keer was mijn antwoord:

“Ja.”

Of:

“Amai. Eindelijk.”

Ik herkende mezelf in alles wat ze vroeg.

En toen moest de echo nog komen.

IK KON HET ZELF ZIEN

Opnieuw een inwendige echo.

Geen speciale machine.
Geen spectaculaire nieuwe apparatuur.

Gewoon dezelfde soort echo die ik ondertussen al zo vaak had gehad.

Alleen duurde deze ongeveer twintig minuten.

En deze arts wist duidelijk waar ze moest zoeken.

Op bepaalde plaatsen deed het enorm veel pijn.

Ze duwde met de echo op plekken en liet me ondertussen meekijken naar het scherm.

Ze wees aan wat zij zag.

De plekken die ze benoemde als endometriose.

En zelfs ik kon het zien.

Ik lag daar naar dat scherm te kijken en de tranen begonnen over mijn wangen te lopen.

Op een bepaald moment wreef ze eens over mijn knie.

“Ik begrijp het. Je hebt al veel pijn gehad.”

En ik bleef maar hetzelfde zeggen.

“Ik ben niet zot.”

Nog eens.

“Ik ben niet zot.”

En nog eens.

Ik denk dat ik het tijdens die echo wel tien keer gezegd heb.

Ik ben niet zot.

Na al die jaren.

Na denken dat ik misschien gewoon kleinzerig was.

Na vrouwen te horen zeggen dat zij ook veel last hadden van hun menstruatie.

Na mezelf af te vragen waarom ik daar blijkbaar zoveel minder goed tegen kon.

Na gynaecologen.

Na echo's.

Na onderzoeken waarop niets te zien was.

Lag ik daar.

En zelfs ik kon het zien.

DIT IS FOUTE BOEL

Toen ik van de tafel mocht, voelde ik het eigenlijk meteen.

Dit is foute boel.

Tijdens die paar stappen terug naar het bureau begon ik mezelf al mentaal voor te bereiden.

Oké.

Onmiddellijk stoppen met IUI.

Dan wordt het IVF.

IVF.

Iets waar ik voordien enorm veel schrik voor had.

Iets waarvan ik altijd had gehoopt dat het niet nodig zou zijn.

En toch legde ik me er op dat moment eigenlijk onmiddellijk bij neer.

Als dit was wat nodig was om een kindje te krijgen, dan was het zo.

Ik ging opnieuw naast Gillian aan het bureau zitten en schudde naar hem.

Nee.

Alsof ik hem nog iets moest vertellen.

Hij had natuurlijk alles gehoord.

KNOBBELS. CYSTEN. VERKLEVINGEN.

De gynaecologe begon aan de hand van foto's uit te leggen wat endometriose precies kan doen in een lichaam.

Want als iemand gewoon “endometriose” zegt, kun je je daar eigenlijk weinig bij voorstellen.

Ze liet verschillende vormen zien.

Knobbels.
Cysten.
Verklevingen.

En toen zei ze:

“Jij hebt ze alle drie.”

Daarna toonde ze afbeeldingen van de vrouwelijke binnenkant en de verschillende plaatsen waar endometriose kan zitten.

Enkel rond de darmen.
Enkel rond de eierstokken.
Rond de baarmoeder.

Verschillende combinaties.

“Bij jou zit het op alle drie.”

Stilte.

Vanaf dat moment ben ik precies een beetje in mijn eigen cocon gekropen.

Ik hoorde haar praten.

Ik zag de foto's.

En naast mij zag ik Gillian stilaan ook beseffen wat ik zelf begon te beseffen.

Dit was niet goed.

ONMIDDELLIJK STOPPEN MET IUI

Ze ging verder.

“Onmiddellijk stoppen met IUI. Dit heeft geen enkele zin en zal ook niet lukken.”

Dat had ik ergens al voelen aankomen toen ik van de onderzoekstafel naar haar bureau liep.

Dus oké.

Geen IUI meer.

Dan IVF.

Ik vroeg het voorzichtig.

“En IVF?”

Ze keek bedenkelijk.

En eerlijk?

Die blik zei voor mij eigenlijk al genoeg.

Het zou niet gemakkelijk zijn.

Er was een kans.

Maar niet nu.

En toen richtte ze zich naar Gillian.

“Meneer, uw vrouw heeft de afgelopen jaren enorm afgezien.”

En toen brak ik.

Niet bij “knobbels”.

Niet bij “cysten”.

Niet bij “verklevingen”.

Niet toen ze zei dat we onmiddellijk moesten stoppen met IUI.

Maar bij die ene zin.

Uw vrouw heeft enorm afgezien.

Eindelijk.

Eindelijk na al die jaren zei iemand het gewoon.

Ik had écht pijn gehad.

Ik was niet kleinzerig.

Ik stelde me niet aan.

Ik was niet zot.

UW LICHAAM HEEFT RUST NODIG

Ze keek opnieuw naar mij.

“Mevrouw, uw lichaam heeft echt rust nodig.”

Ze raadde af om nu met IVF te starten.

En daar waren verschillende redenen voor.

Mijn eicelreserve was laag.

En net bij IVF is het natuurlijk belangrijk dat er voldoende eicellen opgehaald kunnen worden.

Maar ook het ophalen zelf zou bij mij niet zo vanzelfsprekend zijn.

Rond de plaatsen waar ze de eicellen zouden moeten ophalen, zat bij mij endometriose.

Er was een reële kans op bloedingen.

“We zullen zeer voorzichtig moeten zijn.”

Alleen al het herstel van die punctie zou daardoor langer kunnen duren.

En dan wist niemand op voorhand hoeveel eicellen er überhaupt opgehaald zouden kunnen worden of wat de kwaliteit ervan zou zijn.

Ik hoorde alles.

En tegelijkertijd hoorde ik eigenlijk niets meer.

Een slag van de hamer, zeggen ze bij ons.

Ik kan het niet anders omschrijven.

De grond zakte onder mijn voeten weg.

Een paar minuten daarvoor had ik mezelf nog verteld:

Oké. Geen IUI meer. Dan doen we IVF.

Ik was bang voor IVF.

Maar ik had de knop al omgedraaid.

Als dat onze volgende stap was, dan deed ik dat.

Alleen bleek zelfs dat op dat moment geen optie.

STOP.

Mijn lichaam moest rusten.

Anticonceptie opstarten.

Mijn menstruaties stilleggen.

En vooral:

Twee jaar rust.

Twee jaar.

Na al die jaren proberen.

Na al die negatieve zwangerschapstesten.

Na eindelijk hulp zoeken.

Na te horen krijgen dat er met ons allebei niets mis was.

Na bloedafnames.

Follikelmetingen.

Inseminaties.

Na samen zeggen:

“Amai. De kans dat ik deze zomer zwanger ben, is eigenlijk meer dan reëel.”

Na denken dat we gewoon een koppel met pech waren dat een klein medisch duwtje in de rug nodig had.

Was het antwoord ineens:

STOP.